Coming-out? Oh, die heb ik al lang achter de rug! Eenmaal mijn ouders
ingelicht over mijn vrouwenliefde ging het balletje aan het rollen. Mijn
vriendin werd in mijn naaste vriendenkring als mijn partner geïntroduceerd.
Suikertantes, oudoompjes, oma en dove opa werden voorzichtig ingelicht.
Een interview op de radio zorgde ervoor dat ook dorpsgenoten, kennissen,
verre vrienden en dichte vijanden mij in een roze waas zagen. Kortom, mijn
lesbische geaardheid was een feit voor iedereen. Diepe zucht van opluchting:
geen hartkloppingen, koud zweet of voorbereide speeches meer.
Mijn lesbisch-zijn was vanzelfsprekend ... dacht ik.

Op een trouw maakt een vrijgezel me avances.
Ik leg hem maar eventjes uit dat ik lesbisch ben.
Op reis komen we toffe mensen tegen: “Zijn jullie zussen?”.
Ik leg hen maar eventjes uit dat we lesbisch zijn.
Ik ga met mijn ‘Wel Jong Niet Hetero-t-shirt’ naar de badmintonclub”.
Ik leg hen maar eventjes uit dat ik lesbisch ben.
Mijn nieuwe collega vraagt of ik getrouwd ben.
Ik leg hen maar eventjes uit ... of liever toch niet.
Ik ga op een appartement wonen voor jonge koppels: “En wat doet uw man?”.
Ik leg hen maar eventjes uit dat ik lesbisch ben.

Hetero-zijn blijft vanzelfsprekend. Je coming-out is nooit gedaan.

Nathalie, 21j

(c) Wel Jong Niet Hetero vzw