De holebibeweging

Regenboogvlaggen, ontblote bovenlijven, nepborsten en roze pluimen in het televisienieuws? De kans is groot dat de nieuwslezer het heeft over carnaval óf over de Belgian Lesbian and Gay Pride. Tijdens die jaarlijkse optocht door de straten van Brussel komen duizenden holebi’s op straat om te feesten, maar ook om op te komen voor gelijke rechten voor holebi’s. In eigen land, maar ook daarbuiten. Behalve de extravagante beelden, zie je op die dag ook heel veel andere holebi’s. Vrouwen met kinderwagens, ouders van holebi’s, de jongeren van Wel Jong Niet Hetero en heel veel andere mensen die er gewoon ‘gewoon’ uitzien. Je moet zeker zelf eens een kijkje gaan nemen. De Lesbian and Gay Pride zoals die nu is, bestaat al sinds midden de jaren negentig. De feestelijke optochten hebben veel invloed gehad op de politici in ons land. Zo is het burgerlijk huwelijk sinds enkele jaren ook opengesteld voor holebikoppels. België was het tweede land in de wereld waar een huwelijk tussen twee mannen of twee vrouwen mogelijk is. Alleen Nederland was ons voor. De Belgische overheid maakte ook werk van een antidiscriminatiewet. Dat initiatief was jarenlang een eis van de holebibeweging. De wet verbiedt discriminatie onder andere op basis van seksuele geaardheid. In Vlaanderen wordt de holebibeweging vertegenwoordigd door de koepelorganisatie Holebifederatie. Ook in het buitenland bestaat er een holebibeweging. Vooral in een aantal Westerse landen krijgt die beweging steeds meer gehoor. Hier en daar ontstaan er wetten die holebi’s meer gelijke rechten geven. In alle andere werelddelen is het nog altijd niet vanzelfsprekend om holebi te zijn.

(c) Wel Jong Niet Hetero vzw